هتل ها از امکانات اقامتی و گردشگری شهرها به حساب می آیند و بیشتر مورد استفاده مسافران و گردشگران قرار می گیرند. اهمیت هتل ها برای صنعت گردشگری بقدری واضح و ملموس است که در کشورهای جاذب گردشگر کالج ها و دانشگاه هایی ویژه برای تربیت نیروی انسانی ورزیده در این صنعت بوجود آمده اند. بخش مهمی از جاذبه های گردشگری و تضمین رفاه مسافران در گرو اقامتگاه ها و هتل هاست و از آنجا كه یكی از زیرساخت های مهم گردشگری، صنعت هتلداری است، این دو بخش لازم و ملزوم یكدیگر محسوب می شوند. بروز هر گونه چالش و ناهماهنگی در یكی از این دو، اثر مستقیم و شكننده ای بر دیگری دارد. صنعت هتلداری در ایران بیش از ۷۰ سال قدمت دارد، اما ضعف زیرساخت های آموزشی، مدیریتی، رفاهی، نبود تسهیلات دولتی مناسب و اختلاف بین عرضه و تقاضا از یك سو و ورود اندك گردشگران خارجی و نبود تمایل گردشگران داخلی برای اقامت در هتل های گرانقیمت از سوی دیگر، منجر به ابهام در آینده صنعت هتلداری شده است.در كل كشور ۶۱۷ هتل یك تا پنج ستاره وجود دارد كه از این میزان ۶۵ هتل، دولتی و باقی خصوصی است. با احتساب مناطق آزاد، تنها ۱۸ درصد هتل های ایران ۵ ستاره است و این آمار برای كشوری كه به لحاظ برخورداری از مزیت های نسبی و منابع گردشگری جزو ۱۰ كشور نخست دنیا محسوب می شود، بسیار ناچیز است. این درحالی است كه برای دستیابی به اهداف برنامه ۵ ساله چهارم توسعه در جذب گردشگران ، به ۱۵۰ هتل ۵ ستاره نیازمندیم كه باید مطابق با استانداردهای بین المللی ساخته شوند. براساس آمارهای ارائه شده در پیش نویس سند توسعه گردشگری و میراث فرهنگی، تعداد تخت های تاسیسات اقامتی درجه بندی شده در كشور طی سالهای ۱۳۷۹، ۱۳۸۰ و ۱۳۸۱ به ترتیب ۸۶، ۹۰و ۸/۹۰ درصد رشد داشته است. به این ترتیب تعداد كل تخت های اقامتی كشور از ۵۲ هزار و ۴۲۹ تخت به ۶۱ هزار و ۷۷۰ تخت رسیده است. در صورتی كه در سال ۱۳۸۲، در ایام نوروز، حدود ۲۳ میلیون نفر در ایران سفر كرده اند كه اگر حتی یك سوم این تعداد در هتل ها و سایر مراكز اقامتی شب را می گذراندند، در این ایام به ۹۸ میلیون و ۸۰۰ هزار تخت نیاز داشتیم، در حالی كه طی این سال، تنها ۶۸۱ هزار و ۵۷۷ تخت در كشور وجود داشته است.این تفاوت چشمگیر در تخت های موردنیاز، سیاستگذاران گردشگری را بر آن داشته تا برای رسیدن به آمار جذب ۲۰میلیون گردشگر ورودی در چشم انداز ۲۰ ساله، به جذب سرمایه گذاران خارجی در توسعه هتل ها بیندیشند.از سوی دیگر، تعداد تخت های هتل های ۵ و ۴ ستاره جدید اندك است و بیشتر این رشد در تخت های درجه پایین ایجاد شده است.قدیمی بودن واحدهای اقامتی موجود، به استثنای چند هتل مدرن و نوساز، ضرورت بازسازی و درجه بندی هتل ها را روشن می سازد. دست اندركاران گردشگری معتقدند كه بسیاری از گردشگران، ناراضی از ایران خارج می شوند، زیرا علاوه بر فرسوده بودن هتل ها، نحوه سرویس دهی در آنها با استانداردهای جهانی فاصله زیادی دارد. با توجه به اینكه عمر یك هتل ۱۵ تا ۲۰سال است، ظرف ۵ سال اول ساخت هتل، سود مناسبی عاید مالك آن می شود، اما با گذشت ۲۰ سال مطمئنا هزینه های تعمیر، نگهداری و خدمات با سود به دست آمده یكسان می شود.بنابراین به منظور توسعه و ساماندهی صنعت توریسم، استانداردهای لازم باید اجرا شود تا برای ارتقای كیفی هتل های ایران گام های اساسی برداشته شود.با توجه به اینكه عمر هتل های كشور بالا رفته و نگهداری آنها بسیار مشكل شده است، بنابراین به طور جدی نیازمند ساخت هتل های جدید هستیم. این درحالی است كه مدت زمان بازگشت سرمایه در صنعت هتل سازی ۲ سال است كه همین امر نگرانی سرمایه گذاران را از بابت خواب سرمایه از بین می برد.در شرایط فعلی و با توجه به نقاط ضعف صنعت هتلداری، اقدامات اخیر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری در همكاری با هتل ها در بخش استانداردسازی، آموزش و تهیه پیش نویس سند توسعه گردشگری و میراث فرهنگی كه در آن به توسعه هتل ها توجه شده است، قابل تقدیر است. با افزایش ورود گردشگران و رشد سرمایه گذاری های داخلی و جذب سرمایه های خارجی، همچنین ارائه راهكارهای آسان سازی ورود سرمایه ها، زمینه رشد و توسعه صنعت هتل سازی در كشور فراهم شده است.